donderdag 8 september 2011

Zwarte Oekraïners


   Oekraïense 'sistahood'

   In Oekraïne leven maar weinig zwarte mensen. Ik kan me eigenlijk niet herinneren ze in Kiev tegengekomen te zijn. Terrell Jermaine Starr, een zwarte Amerikaanse fotograaf, zocht ze op om hun portretten vast te leggen en hun verhalen op te tekenen.



   Kiev, mei 2010 - Afrika Dag op Kreschatyk

   Tina Kamis in gesprek met het publiek. Het evenement trok destijds honderden nieuwsgierige toeschouwers, van wie velen nog nooit een zwart iemand hadden ontmoet.





   Tina met haar man Taras Vavryk. Ondanks het feit dat Tina regelmatig geconfronteerd is met racisme, voelt ze zich meer Oekraïens dan Afrikaans.



   Anuta Kamongar met een vriendin in een park in Kiev. Haar vader komt uit Tsjaad, haar moeder is Oekraïens. Binnenkort hoopt ze af te studeren in de journalistiek.



    De familie Kamis met v.l.n.r. Oksana, Mark, Dan en Alinka




   De familie Kamis aan het avondeten.



    De 21-jarige Angelina Diash studeert psychologie en is lid van de Oekraïense vrouwenbeweging FEMEN.

   (later meer over haar...)



   Foto's Terrell Jermaine Starr

zondag 28 augustus 2011

Vanaf de top van de tuibrug



  Enkele weken geleden beklom een drietal waaghalzen bij het krieken van de dag met knikkende knieën de Southbridge in Kiev, de hoogste tuibrug in Oekraïne. Het was de moeite waard - vanaf een duizelingwekkende hoogte van 133 meter schoten ze deze fascinerende uitzichten.






   De brug werd in 1990 geopend en toen beschouwd als de meest moderne in de Sovjet-Unie. De taak van de brug was om het centrum van de stad te verbinden met de nieuwbouwwijken op de linkeroever en het wat verder gelegen Borispol – de belangrijkste luchthaven van Kiev.



   Bron: Elektraua LiveJournal

donderdag 25 augustus 2011

De oogst van 20 jaar onafhankelijkheid


Kiev, 24 augustus

   Woensdagmiddag, een vijftal schaars geklede tuinvrouwen legt de laatste hand aan een bloembed, dat ter gelegenheid van de viering van 20 jaar onafhankelijkheid van Oekraïne is aangelegd.
   Opeens snellen politiemensen toe, maar wat al gauw blijkt, niet ter assistentie. De heren zijn niet gecharmeerd van het wat al te enthousiaste snoeiwerk van de dames. Ze proberen hun het tuingereedschap afhandig te maken. In het daarop volgende handgemeen delven de dappere vrouwen het onderspit.









   Met deze actie symboliseert de vrouwenbeweging FEMEN de schrale oogst van 20 jaar onafhankelijkheid – een periode van kaalslag en plundering, een tijdperk waarin de staat zich meer heeft bekommerd om de zelfverrijking van een kleine elite, om het aanharken van het eigen tuintje dan om de ontwikkeling van het land en het lot van de gewone burger.
   Niet dat het vroeger onder de vlag van de Sovjet-Unie zo veel beter was, maar toch lijkt Oekraïne sinds het uitroepen van de soevereiniteit van de regen in de drup te zijn beland. De hoop op vrijheid en democratie, die opbloeide tijdens de Oranje Revolutie, is al lang vervlogen en omgeslagen in wantrouwen en cynisme.
   Janoekovitsj heeft van de malaise en chaos gebruikgemaakt en kans gezien een autoritair regime te installeren. Het richt zich niet op duurzame economische ontwikkeling, niet op innovatie, maar op verdeel en heers, op uitverkoop en roofbouw. Instellingen die het algemeen nut en welzijn dienen, zoals onderwijs en gezondheidszorg vormen een prooi voor verregaande bezuinigingen.
   Zo bezien is Oekraïne als een tuin, waarin het onkruid welig tiert, terwijl nuttige, duurzaam  vruchtdragende planten onmiddellijk worden gesnoeid.   




   Ook al is de verpakking nog zo aantrekkelijk, het is een trieste boodschap die FEMEN ons vertelt.       

   Foto's Femen LiveJournal

vrijdag 5 augustus 2011

Geen foto's, geen democratie!



   Kiev, 18 juli 2011

   Maandagochtend, een drietal persfotografen beweegt zich door de straten van het centrum van de stad. Camera in de aanslag, verder niets om zich achter te verschuilen. Open en bloot speuren ze de straten af naar beelden die het daglicht niet kunnen verdragen.






   Doelwit van vandaag vormt de ambassade van Georgië. Daar aangekomen stormt ineens een man dreigend naar buiten, loopt op het drietal af, grijpt ze vast en probeert ze weg te sleuren.
  Meer pers heeft zich verzameld. Een fotograaf stapt naar voren en balt de vuist. De man van de ambassade is niet onder de indruk en treft de fotograaf met een karatetrap.






   Met deze actie vraagt de vrouwenbeweging FEMEN aandacht voor drie Georgische fotojournalisten die vastzitten op verdenking van spionage voor Rusland. Dit ter ondersteuning van een internationale campagne voor een onafhankelijk onderzoek naar deze dubieuze zaak.
   De overspannen reactie van het ambassadepersoneel geeft al aan dat de Georgische autoriteiten last hebben van een mediafobie, het liefst achter gesloten deuren opereren. Je begint je dan toch af te vragen: wat zouden ze te verbergen hebben?






  .
   Leve alle fotografen, die met gevaar voor eigen leven misstanden waar ook ter wereld in beeld brengen - opdat misdadige regimes niet ongezien hun wandaden kunnen praktiseren.
   Leve internet, het oog van de wereld, waarvoor niets verborgen kan blijven – de schrik van de dictator, machtig wapen van het volk.
   Leve FEMEN, die dit aan de hand van dit protest nog eens fijntjes onder de aandacht weet te brengen – geen foto’s, geen democratie! 




   Foto's van Jaroslav Debyli en Valentin Ogirenko (Femen LiveJournal)



woensdag 6 juli 2011

Toreadores binden strijd aan met stier


   Kiev, 5 juli 2011

   Dinsdagmiddag – drie schaars geklede toreadores betreden met grote rode doeken de arena voor het parlementsgebouw. Al snel schieten enkele politieagenten toe – nooit te beroerd om het spelletje mee te spelen. Als dolle stieren beginnen ze achter het drietal aan te rennen. De toreadores weten de logge dienders enkele malen behendig te ontwijken - applaus van het toegestroomde publiek.
   Meer agenten snellen toe, de overmacht wordt te groot en even daarna worden de toreadores bij de kladden gegrepen en bruut tegen de stenen gesmeten.






   Toreadores zijn getraind om te vechten. Ze willen niet van opgeven weten, beginnen luidkeels te schreeuwen en hun gal te spuwen tegen president Janoekovitsj – ze dagen de grootste stier van het land uit om uit zijn paleis te komen en de strijd met hen aan te gaan.
   De uitnodiging is aan dovemansoren gericht. Ondanks fel verzet worden de toreadores meegesleurd naar een politiebusje en afgevoerd naar het bureau wegens verstoring van de openbare orde.







   Met deze actie bindt FEMEN de strijd aan met de regering Janoekovitsj en diens plannen om de pensioengerechtigde leeftijd van vrouwen met vijf jaar te verhogen naar 60 jaar en zo gelijk te trekken met die van mannen. Naar westerse maatstaven en ook vanuit het oogpunt van emancipatie lijkt het plan van de regering alleszins redelijk – klinkt altijd nog een stuk beter dan 67. Toch is het protest van FEMEN bij nader inzien vrij logisch.

   Anders dan in het Westen, worden vrouwen in Oekraïne op de arbeidsmarkt openlijk gediscrimineerd. Vrouwen krijgen minder betaald dan mannen, ook al doen ze hetzelfde werk. Oudere vrouwen moeten het in sollicitaties vaak afleggen tegen mannen of jonge vrouwen en belanden zo in zware, slecht betaalde banen.
   Vrouwen draaien bovendien volledig op voor het huishouden. Oekraïense mannen steken thuis geen poot uit en dit wordt als volstrekt normaal gezien. In feite hebben vrouwen dus een dubbele baan. Als ze ’s avonds thuiskomen van het werk moeten ze boodschappen doen, koken, de was doen en voor de kinderen zorgen.

   Op 60-jarige leeftijd met pensioen klinkt aantrekkelijk, maar vormt in feite niet veel meer dan een doekje voor het bloeden. De arbeidsomstandigheden - zeker voor vrouwen - zijn zwaar en de gezondheidszorg is beneden peil - de levensverwachting is in Oekraïne dan ook beduidend lager dan in het Westen.
   De uitkering voor gepensioneerden is bovendien bijzonder laag, ongeveer 140 euro per maand, te weinig om van te leven, zeker als ook de ziektekosten daarvan nog betaald moeten worden.
   Sparen voor je oude dag blijft daarbij een hachelijke zaak. Elke gespaarde cent is een cent die door de overheid afgepakt kan worden – zo blijkt maar al te vaak.
  
   In de woorden van FEMEN: Het parlement wordt bevolkt door rovers en perverselingen, die niet in staat zijn de belangen van de Oekraïense bevolking te verdedigen tegen politieke druk van Rusland en het Westen. We eisen dat de regering stopt met het stelen van geld voor de financiering van dubieuze projecten en zich in gaat zetten voor verbetering van de arbeidsomstandigheden en de kwaliteit van het leven in Oekraïne.




   Zou de grote stier in het parlement iets van het protest van FEMEN hebben opgevangen, laat staan, er zich iets van aantrekken? Het valt te betwijfelen.
   Op de stoep voor het parlement loopt het in ieder geval niet goed af. De symboliek van de actie wordt wreed op zijn kop gezet. Anders dan in de Spaanse arena zijn de sierlijkheid en behendigheid van de toreador niet opgewassen tegen de domme kracht van de stier.
   Laten we hopen dat het in werkelijkheid anders gaat, dat het recht uiteindelijk zal zegevieren. Wellicht lenen andere symbolen zich beter voor deze strijd. 


        
   Foto's van Jaroslav Debyli en Max Levin (Femen LJ, Delfi Daily)
      

zaterdag 2 juli 2011

vrijdag 1 juli 2011

Blootgewoon aan de Zwarte Zee



   Koktebel, de Tataarse benaming voor ‘land van de blauwe heuvels’ vormde in het vroege sovjet tijdperk een geliefd toevluchtsoord voor bohemiens, kunstenaars en schrijvers. Het alternatieve imago dat het zo fraai op het schiereiland Krim gelegen dorp verwierf, werd nog versterkt door de cognac fabriek en het naturistenstrand.




   Tijden veranderen. Koktebel heeft zijn onschuld verloren en zich de laatste jaren in ras tempo ontwikkeld tot een modern toeristencentrum. Je zult er in de zomer nog maar weinig kunstminnaars en intellectuelen tegenkomen. Ze zijn op de vlucht geslagen voor feestende jongeren, die het dorp en de nabijgelegen stranden overspoelen en zich tot in de kleine uurtjes vermaken in disco’s en bars, die als paddenstoelen uit de grond zijn geschoten – Oh, Oh, Koktebel!

   Rustzoekers kunnen beter uitwijken naar de meer afgelegen baaien, waar het eiland nog steeds rijk aan is of hun heil zoeken op het nog altijd geliefde naturistenstrand, waar het zo te zien heerlijk toeven is…









   Misschien dat je in het getoonde bloot een bevestiging ziet van het vooroordeel dat Oekraïne een paradijs is voor sekstoeristen, een lustoord waar vrouwen voor een appel en een ei hun benen spreiden.
   Laat je niet misleiden. Wat mij betreft heeft naaktrecreatie niets te maken met vrouwenhandel en prostitutie, maar veeleer met gelijkwaardigheid en vrijheid. Deze beelden zijn in mijn ogen dan ook niet pornografisch of aanstootgevend, maar getuigen eerder van natuurlijke schoonheid.
   Het valt zeer te betreuren dat we in een maatschappij leven, waarin dit verschil nauwelijks nog wordt gezien. 





Koktebel, zomer 2010 (anonieme amateurfoto's)
.